معروف به «ننه عصمت» شد، اما اسم شناسنامه‌ای او «فاطمه صغری فلکیان» بود.
ننه عصمت از همان روزهای جنگ تحمیلی، وقتی هر کسی به روشی برای کمک به جبهه داوطلب می‌شد، با بافتنی‌هایش جهاد خود را آغاز کرد و تا سال‌های بعد از جنگ تحمیلی ادامه داد.
او متولد شهریور 1319 در شهر یزد بود و سال‌های دفاع مقدس را در همین شهر این‌چنین مجاهدت می‌کرد.
این بانوی یزدی در مصاحبه‌ای قصه زندگی خود در سال‌های نه‌چندان دور را چنین روایت می‌کند:
«پسری نداشتم که به جبهه بفرستم. به دلم افتاد حداقل با هنر بافتنی برای رزمنده‌ها شال و دستکش ببافم. شنیده بودم در جبهه هوا آن‌قدر سرد بوده که دستانشان به اسلحه می‌چسبیده. دلم برایشان سوخت. از همان موقع عهد کرده‌ام تا زنده‌ام شال‌گردن و دستکش ببافم و از این کار خسته نمی‌شوم. آن روزها برای کمک به جبهه یکی مربا درست می‌کرد و یکی هم شال و کلاه می‌بافت. خیلی‌ها هم پول و طلا برای کمک به جبهه می‌فرستادند. من هم با این کار خواستم دینم را به رزمنده‌ها ادا کنم.»
یکی رو، یکی زیر؛ با هر گره‌ای که با میل به نخ‌های رنگی می‌زد، ذکری می‌خواند.
دلش گرم بود به اینکه دسترنج او، دستان رزمنده‌ها را گرم خواهد کرد.
فرقی هم برایش نمی‌کرد؛ چه مثل آن سال‌ها رزمنده‌های دفاع مقدس باشند و چه مثل این روزها مدافعان حرم و مرزبانان وطن.
او می‌گفت: «رزمنده‌های زیادی به من سر می‌زنند و تشکر می‌کنند. وقتی می‌بینم هنوز هم دستکش‌های من را دارند، خوشحال می‌شوم.»
او که در طول سال ده‌ها دستکش می‌بافت و اوایل فصل سرما این دستکش‌ها را به رزمندگان و پس از آن به مرزبانان اهدا می‌کرد، جهادگری بود که در طول سال‌های اخیر به نمادی برای مقاومت و جهاد مردمی تبدیل شد؛ به طوری که جایزه‌ای ویژه به نام «دستکش ننه عصمت» به برگزیدگان جشنواره عمار اهدا می‌شد که هنرمندانی چون بهروز افخمی، مسعود ده‌نمکی و کارگردان‌های جوان و جهادگرانی که در عرصه‌های دفاع از مرزها مجاهدت می‌کردند، آن را دریافت کرده‌اند.
مستند «ننه عصمت» به کارگردانی «ایمان کیخا» اثری است که به دور از شعارزدگی، زوایای مختلف زندگی ننه عصمت را به تصویر می‌کشد.
روحش شاد و یادش گرامی باد.